Blogbericht twee: BloKbericht

 

Laat ik maar beginnen met jou, lieve lezer, een vrolijk kerstfeest te wensen! Jazeker, ook ik ben helemaal gek op Kerstmis.

 

En misschien inmiddels ook wel gek geworden door Kerstmis, want het is een hectische periode: kerstkaarten schrijven met een pijnlijke duim (waar zijn soepele gewrichten als je ze nodig hebt?), vijf keer dezelfde kerstmarkt afschuimen met vrienden en familie, op de valreep nog cadeautjes kopen en om het nog gezelliger te maken is er natuurlijk ook nog de blokperiode.

 

Ik, als universiteitsgroentje, zit met mijn handen in mijn kortgeknipte haar gefrustreerd over een berg cursussen heen gebogen, me afvragend hoe ik dit in hemelsnaam in een paar weken tijd in mijn hoofd gepropt moet krijgen. Het vervelendste aan deze hele bedoening is dat ik moeilijk langdurig met mijn nek in dezelfde houding kan blijven zitten. Bovendien kan ik door de beperking in flexibiliteit in mijn armen alleen mijn linkerarm gebruiken om mijn hoofd op te laten rusten.

Mijn rechterhandpalm kan gewoonweg niet fatsoenlijk bij mijn gezicht komen. Mijn linkerarm buigt beter maar strekt minder goed, en bij mijn rechterarm is het omgekeerd. Op een bepaalde manier heb ik nog geluk ook, want ik ben rechtshandig, dus mijn vrije linkerhand kan geregeld te hulp schieten om mijn vermoeide slapen te ondersteunen tijdens het studeren.

Af en toe eens onder uitgeput binnensmonds gegrom met mijn gezicht op mijn lesboeken gaan liggen wil ook wel eens helpen. Voor mijn nek dan toch tenminste, want mijn leerstof sijpelt helaas op die manier niet meteen mijn brein in. Reuma betekent dus niet altijd per definitie pijn, maar bij mij betekent het ook blijvende mobiliteitsbeperking door de schade in mijn gewrichten.

 

Die armen van mij zijn helaas voor meerdere dagelijkse dingen een beperking, bijvoorbeeld bij het wassen van mijn haren. Omdat mijn linkerhand overal bij kan, min of meer, raakt deze arm heel snel vermoeid omdat ik zo goed als niks aan mijn rechterkant heb en dat moet compenseren. Mijn linkerarm is dan weer een afknapper als je het bekijkt vanuit een esthetisch perspectief; op foto’s merk ik zelf vaak op dat duidelijk te zien is dat mijn elleboog niet volledig strekt. Het moet mijn vrienden vast al opgevallen zijn, maar ze zijn te aardig om er wat van te zeggen.

 

Maar niemand is perfect, en voor complexen heb ik nu helemaal geen tijd. ‘Flexibiliteit proberen te verbeteren’ plaats ik wel op de lijst voor goede voornemens, waarover meer volgende week. Voor nu is het blokken geblazen! Ik wens mijn medestudenten veel succes!

 

Aïda