DB5: Blijven gaan!

 
Het eerste examen heb ik achter de rug. Nog zes te gaan. NOG zes. Ik geloof dat ik niet goed word. Voorlopig geen meerkeuze meer, en dat vind ik prima. Ik verlies meer punten dan dat ik er win met die giscorrectie.
 
Dit is natuurlijk het moment waarop je, als student zijnde, van de daken begint te schreeuwen dat je het de volgende keer helemaal anders zult aanpakken. "Meteen herhalen na de les!" "Alle lessen volgen, ook die waarbij geen enkel normaal mens wakker kan blijven!" "Voordat de blok begint: alle leerstof al samenvatten!" "Alles netjes houden zodat je tenminste weet waar het ene vak eindigt en het andere begint!" Ik ben benieuwd hoe lang ik dat zal volhouden komend semester...
 
 
Maar ik laat me niet ontmoedigen. Na dat slopende examen Algemene Taalwetenschap heb ik me opnieuw op mijn boeken gestort. Nu ja, gestort... De nacht voor mijn examen geen oog dichtgedaan, dus dat viel niet mee. Mijn gewrichten protesteren meteen zodra ik wat minder uren slaap krijg. Mijn linkerknie doet een beetje lastig, dus vroeg gaan slapen is de boodschap.
 
En net wanneer ik denk dat ik mezelf voldoende bij elkaar geraapt heb om te kunnen aanvallen op de Europese literatuurgeschiedenis... weigert mijn bureaulamp dienst te doen. Die lamp begint altijd pas langzaamaan  feller te branden als ik hem aanknip, totdat de normale sterkte is bereikt. Na een minuut of wat begon het pas tot me door te dringen dat het ding helemaal niet reageerde. Gelukkig neemt mijn nachtlamp het werk van zijn inmiddels overleden collega over.
 
 
Ik kijk inmiddels al uit naar zaterdag: eindelijk mijn Orkavrienden weer terugzien! Maar dat betekent niet dat ik de overige dagen niks te doen heb. Een kapotte bureaulamp is geen excuus...
 
 
Deze is voor mijn medestudenten. Cause if we should die, we should all die together.
 
Ik wil niemand van jullie terugzien in augustus, laat dat duidelijk zijn!
 
 
Aïda